زمینه و هدف: در قراردادهای بیع بین­ المللی کالا به ­لحاظ اینکه طرفین قرارداد دور از هم می‌باشند هزینه ­های اجرایی آن مثل هزینه حمل­ونقل، بیمه، مجوز صادرات و واردات،گواهی بازرسی کالا و غیره، به مراتب بیشتر از هزینه قراردادهای داخلی است. هدف مقاله حاضر مطالعة نقض اساسی در کنوانسیون ۱۹۸۰ وین با نگاهی حقوق ایران است.
مواد و روش‌ها: مقاله حاضر توصیفی- تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده ‌شده است.
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد کنوانسیون بیع بین المللی کالا 1980 وین با تأسیس یک نهاد حقوقی کارامد به نام نقض اساسی با درج شروطی سخت(کافی و لازم) در ماده 25 سعی نموده از یک طرف در جهت جلوگیری از هدر رفت هزینه ­های اجرایی و حفظ و تضمین بقای قرارداد از فسخ و ابطال بی­ مورد قرارداد جلوگیری کند و از طرف دیگر در جهت حفظ حقوق زیان ­دیده از ورود زیان ناروا ناشی از نقض قرارداد پیش­گیری کند.
نتیجه: این تأسیس حقوقی جدید در دست­یابی به این اهداف اساسی، موفق و بسیار کارامد بوده است. در حقوق ایران و خصوصاً مقررات حقوق مدنی علیرغم تبیین حق فسخ ناشی از خیارات متعدد، تأسیس حقوقی نقض اساسی که مستند حق فسخ می­ باشد اصلاً شناسایی و تعریف نشده است.