زمینه و هدف: اصل حسن نیت پس از انعقاد معاهدات بین­ المللی در ابعاد گوناگون نمود می ­یابد. با پذیرش این اصل در نظام های حقوقی مختلف، اندیشه های مبتنی بر نوع دوستی در عرصه بین الملل در حال تحول است. تفسیر زمانی مفید خواهد بود که قانونی و محدود بوده و با معنای روان واژگان و سیاق معاهده هم­خوانی داشته باشد. هدف این پژوهش، تبیین نقش حسن نیت در تفسیر معاهدات بین­ المللی است.
مواد و روش­ ها: روش تحقیق به ­صورت توصیفی- تحلیلی با بهره ­گیری از منابع کتاب­خانه­ ای می­باشد.
ملاحظات اخلاقی: در پژوهش پیش رو با حفظ اصالت محتوا و با رعایت اصل انصاف و امانت داری انجام پذیرفته است.
 یافته ­ها: در این پژوهش، مشاهده می‌گردد که هرچند اصل حسن نیت با تحمیل برخی الزامات به طرفین معاهده، امکان گسترش دامنه و محتوای تعهدات معاهده را فراهم می‌آورد، این مفهوم به دادگاه اجازه معرفی تعهداتی فراتر از تعهدات شناخته شده در آن دسته از معاهدات را نمی‌دهد.
نتیجه: در این معاهده، حسن نیت از درون مراقبت می‌کند؛ درحالی­که عدالت از بیرون و از جایگاهی بالاتر به اجرای صادقانه آن نظارت می‌کند. معاهده بر اجرای صحیح و صادقانه آن نظارت می‌کند؛ اما عدالت ملکه تقوی را دارد که باعث می­شود به تعهد طرفین عمل شود چون قبل از هرتعهدی نیاز به تقوی دارد که تقوی مانع عدم اجرای تعهدات می­شود.