زمینه و هدف: حفظ پوشش، یکی از دغدغه‌های جمهوری اسلامی ایران است. در همین راستا، مسأله بی‌حجابیِ جهانگردان و دیپلمات‌ها و مأمورین سیاسی خارجی در ایران، از موضوعات چالشی است­که نیازمند بررسی است. بر همین اساس هدف مقاله حاضر، بررسی الزام حکومتی حجاب گردشگران و مأمورین خارجی شاغل در ایران با تأکید بر قاعده مصلحت است.
مواد و روش‌ها: مقاله حاضر، توصیفی تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده‌ شده است.
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد ادله امر به­ معروف و نهی از­منکر، ادله ناظر به ­تأثیر مقتضیات زمان و مکان بر حکم حرمت تظاهر به منکرات می­تواند به عنوان مبنای فقهی الزام غیر مسلمانان اعم از ساکن و جهانگرد شمرده شود؛ و بیانگر مسؤولیت دولت اسلامی است. علاوه بر آنکه از منظر حقوقی، حکم مستفاد از قانون هر کشور جهانگردان را موظف به عمل طبق آن کرده؛ و در صورت عدم عمل به آن، سوگندنامه خود را شکسته و در صورت ورود به کشور، حکومت حق الزام وی را دارد.
نتیجه: نتیجه اینکه حاکم اسلامی با توجه به مناطات مصالح و مفاسد واقعی متخذ از آیات و روایات و منابع فقهی، می‌تواند با دریافت عقلی و با استفاده از قاعده مصلحت، در جلوگیری از مفاسد گسترش بی‌حجابی از سوی گردشگران و مأمورین خارجی شاغل در ایران مبادرت به­ صدور حکم حکومتی نموده و آنان را به پوشش اسلامی الزام نماید.