زمینه و هدف: داوری مرزی بین آزادی قرارداد و نقش دادگاه در حفظ منافع عمومی ایجاد می‌کند. بر همین اساس، هدف مقاله حاضر بررسی هم­زیستی داوری و حقوق رقابت در حقوق آمریکا و اروپا است.
مواد و روش‌ها: مقاله حاضر توصیفی تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده ‌شده است.
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است.
یافته‌ها: دولت‌ها به ­طور سنتی و از زمان ایجاد حقوق رقابت رویکردی منفی نسبت به داوری دعاوی این حوزه از مقررات داشته ­اند. در دعاوی رقابتی، منافع عمومی و خصوصی در هم آمیخته می‌شود و شاید این تصور وجود داشته باشد که داور به­ دلیل اینکه مأموریت خود را از طرفین اختلاف می‌گیرد، بیشتر به منافع خصوصی توجه دارد تا منافع عمومی و منع داوری دعاوی حقوق رقابت بازتاب دهنده این نگرانی دولت­ها است.
نتیجه: به نظر می‌رسد می‌توان از تعارض ظاهری حقوق رقابت و داوری گذر کرد و امکان هم­ زیستی این دو حوزه را توجیه کرد. علاوه ­بر تأثیر نظریه تکثرگرایی قضایی که انحصار دولت در اعمال قواعد نظم عمومی را رد می‌کند، در تعامل داوری و حقوق رقابت با گسترش دعاوی خصوصی برای مطالبه خسارت ناشی از رویه ­های ضد رقابتی در نظام‌های حقوقی مختلف نیز امکان هم ­زیستی داوری و حقوق رقابت آشکارتر می‌شود.