زمینه و هدف: هدف مقاله حاضر بررسی پیش­گیری از تکرار جرم در زندان، نقاط ضعف نهادهای عدالت کیفری و ناتوانی، آسیب ­پذیری مجرمان در تعامل و سازگاری با زندگی عاری از جرم و جنایت است.
مواد و روش‌ها: مقاله حاضر توصیفی- تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده‌ شده است.
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد ضرورت و جایگاه پیش­گیری در علوم جرم ­شناسی بر هیچ­کس پنهان نیست. پیش­گیری از تکرار جرم در گذشته به معنای هزینه سرسام ­آور امنیتی، اقتصادی و اجتماعی تکرار جرم برای جامعه بود که این اندیشه درست نبود. در حقیقت یکی از علائم وضعیت خطرناک مجرمان تکرار جرم به حساب می ­آید. این موضوع به شکل وسیعی شناخته شده و توجه کارشناسان حقوق کیفری در کل دنیا را به خود معطوف کرده است. یکی از روش­ های مبارزه و پیش­گیری از تکرار جرم، صدور احکام طولانی مدت و مجازات­ های شدیدتر است. با وجود این، هنگامی که نتایجی یافت می­شود که از توسعه تکرار جرم جلوگیری می کند، مردم می­توانند انتظار پیش­گیری و بازپروری مجرمان را داشته باشند.
نتیجه: مجرمان با رفتار انسانی خود در زندان اصلاح و مورد احترام قرار می­گیرند و با خنثی­ سازی دلایل ارتکاب جرم برای تلفیق بسیار خوب تربیت می­شوند. ادامه این اقدامات بعد از خروج از آزادی، نقش اساسی در بازگشت این افراد به زندگی سالم و عاری از جرم دارد.