زمینه و هدف: یک شرکت فعال در زمینه کسب‌وکارهای نوین برای تبدیل‌شدن به یک شرکت بزرگ و تأثیرگذار، نیاز به سرمایه‌های کلان دارد. به دلیل احتمال ورشکستگی، مهم‌ترین چالش این نوع کسب‌وکارها، تأمین سرمایه مورد نیاز است. بر همین اساس هدف مقاله حاضر بررسی خطرپذیری سرمایه‌گذاری خارجی در رابطه با کسب‌ وکارهای نوین در حقوق ایران است.
مواد و روش‌ها: ‌روش تحقیق به‌صورت توصیفی تحلیلی بوده و این تحقیق از نوع نظری می‏باشد. روشی که برای جمع ‏آوری اطلاعات استفاده‌ شده است به ‌صورت کتابخانه‏ای است و با مراجعه به کتب، مقالات و اسناد بین‌المللی و داخلی صورت گرفته است.
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متن، صداقت و امانت ‌داری رعایت شده است.
یافته‌ها: کسب‌وکارهای نوپا زیرمجموعه شرکت‌های دانش‌بنیان هستند و این مفهوم در این قانون مورد توجه قرار گرفته و زیرمجموعه آن است و به ‌تبع آن مفهوم سرمایه‌گذاری خطرپذیر و حتی همکاری‌های بین‌المللی در این زمینه نیز مورد شناسایی قرارگرفته است؛ اما به نظر می­رسد لازم است با صراحت بیشتری از منظر حقوقی مورد حمایت و پذیرش قرار گیرد.
نتیجه‌: چنانچه پذیرش ورود سرمایه‌گذار خطرپذیر خارجی در فرابورس ایران و بازار شرکت‌های کوچک و متوسط از سوی قانون‌گذار با صراحت بیشتری، مورد توجه قرار گیرد و تسهیلات بیشتری برای سرمایه‌گذاران خطرپذیر خارجی در نظر گرفته شود، می‌توان شاهد رشد سرمایه‌گذاری خطرپذیری خارجی در رابطه با کسب ‌و کارهای نوین ایران بود.