زمینه و هدف: هدف پژوهش تعیین نقش اسلام و مبانی آن در الحاق یا عدم الحاق،پذیرش یا عدم پذیرش معاهدات و اسناد در سطح بین المللی می باشد. در این نوشتار تلاش شده تا به این سؤال پاسخ داده شود که در مواجهه با اسناد و معاهدات بین‌المللی، نظام فقهی حقوقی اسلام و قواعد موضوعه جمهوری اسلامی ایران چه رویکردی خواهد داشت؟

مواد و روش‌ها: مقاله حاضر توصیفی تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده‌شده است.

ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است.

یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد سند 2030 در موارد مختلفی از جمله زمینه تساوی زنان در مواردی متعددی با آموزه های دینی و مفاد قانونی در خصوص زنان در ایران در تعارض است. اولین تعارض به مفهوم تساوی برمی گردد. تساوی در فقه و حقوق به تفاوت‌های طبیعی در خلقت زن و مرد اشاره دارد اما در سند2030 بر یکسانی زن و مرد تاکید شده است.

نتیجه: در رویارویی با دستور کارتوسعه پایدار 2030، به دو شیوه می‌توان به تحلیل و نقد اقدام نمود: نخست، نقدِ متن محور و دوم، نقدی ناظر به فضای نظری و اندیشه‌محور که این نوع نگاه مهمّ‌تر خواهد بود. جنبه نوآوری مقاله پیش رو ، نقد نظری این سند با رویکرد به اصل اساسی حفظ کیان و استقلال اسلام است.