زمینه و هدف: هدف مقاله حاضر، بررسی این موضوع است­ که رفتار، باچه مبانی و شرایطی می­تواند در قرارداد اثر گذاشته و التزام‌های قرادادی طرف ­ها را تعیین کند.
 
مواد و روش‌ها: مقاله حاضر، توصیفی تحلیلی است. مواد و داده‌ها نیز کیفی است و از فیش‌برداری در گردآوری مطالب و داده‌ها استفاده ‌شده است.
 
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانت‌داری رعایت شده است.
 
یافته‌ها: امروزه رفتار به ­عنوان یکی از منابع تفسیر قرارداد دارای اعتبار است. در کامن‌لا در آرای متعددی این موضوع تأیید و شرایط آن تعیین شده است. در حقوق آمریکا این قاعده تأیید شده و در ماده 2-207 قانون متحدالشکل تجاری به ­آن اشاره شده است. در کنوانسیون بیع بین ­المللی کالا 1980 وین، و اصول حقوق قراردادهای اروپا و اصول قراردادهای بازرگانی بین ­المللی به­ موجب مواد متعددی صراحتاً اعمال و رفتار بعدی طرف‌های قرارداد در تفسیر قرارداد و رفع ابهام از آن مقرر شده‎ است. در حقوق ایران نیز، علاوه بر مبنای حاکمیت اراده و تبعیت عقد از قصد طرف ها و عدم انحصار ابراز اراده به ­الفاظ، این مبانی هم قابل استناد می­باشند.
 
نتیجه: احراز قصد و رضای شخص، آگاهی طرف مقابل و امکان اعتراض و ایراد از جانب او، انتساب و ارتباط عمل مزبور با قرارداد و قابلیت پذیرش رفتار مورد استناد در قرارداد در اوضاع و احوال مشابه می‌توان رفتار را در تفسیر قرارداد و رفع ابهام و اجمال قرارداد و تکمیل موارد اطلاق و تعیین حقوق و تعهدات قراردادی موثر دانست.